हर बिहान 
मुर्दा बोकेर मलामीहरू 
जब घाट पुग्छन् 
तब भूत प्रेतको कथा फलाको हाल्छन् 
म फिस्स हाँस्छु 
काल्पनिक कथा सुनेर 
न भूत छ, न प्रेत छ 
तै पनि मान्छेहरू डराइ रहेछन् 
भूत प्रेतसँग तर्सिएर । 

मान्छे हुनुको नाता किन विर्सन्छन मान्छेहरू ?
भट्टीबाट मिसायल प्रक्षेपण गर्दै  
एक्काइशौ शताब्दीको कोलाहल बोकी 
मृत्युमा शोक व्यक्तै नगरी 
लाशको खेती गरी रहेछन् मान्छे । 

मुर्दाहरू थुप्रिएर मसान घाटमा 
मलामीहरू चितारोहणका लागि 
पालो कुरी रहेछन् 
बेइमान धूर्त, स्याल र फ्याउरा कराउँछन् 
सिनो लुछ्नलाई 
मलामीहरू थाकेका छन 
मुर्दा बोक्दा पालो नपाएर 
मलामीहरू कोही बोल्दैनन्
सन्नाटा छाएको छ 
स्तव्धित छन मलामीहरू 
आफ्नै मृत्यु सम्झेर  । 

म आफै च्यातिएर 
जीवनका लक्ष्यहरू विखण्डित यज्ञ कुण्डमा होम्दै 
तरबारको धारमा उभ्भिएर 
जीवनलाई जीवनकै कसीमा राख्न नसकी 
मनुषत्वको अवशेष खोज्न तल्लीन छु 
जिउँदो लाश जस्तै भएर ।

वर्तमान मसानघाट जस्तै छ 
मुर्दाहरू खपत गर्न तम्सिएको 
औपचारिक मृत्यु खोसाएर झोक्रिएको समय 
उसकै दाह संस्कार गर्न आतुर छ 
मान्छेहरू बेढङ्गले हाँसी रहेछन् 
खितिति/खितिति 
समय कात्रो खोज्छ 
मान्छेहरू निराशा व्यक्त गरी रहेछन् 
समयले मृत्युवरण गरे पछि । 

म मृत्यु जित्न खोज्छु
मलाई समयले बाघे झप्पु हान्छ  
म अनियन्त्रित हुन सक्छु 
अनियन्त्रित भई 
मुर्दाहरूकै लाममा सामेल भएर 
आत्मदाह गर्न खोज्छु 
मलाई रोक आत्मदाह गर्न बाट 
म मृत्यु सँग लडाइ लड्छु 
मसानघाट तिर धाउँदै 
कथित भूत प्रेतलाई पछारेर । 

मुर्दा, मसानघाट, दाहसंस्कार र म 
विवाद मुक्त नहुन सक्छौ 
सृष्टिको सीमा ननाघेरै 
सुस्त, तर आतुरताका साथ 
हामी मसानघाट तिरै समाहित हुन्छौ
जिजीविषा गुमाउँदै  । 

संकेत बाट कुनै कविता नहोला 
कवि, कविताको अर्थ खोज्छ
कविताका भाषाहरू अन्धा भएका छन 
मुर्दाहरूको साम्राज्य भित्र 
कविता होइन 
अकविता लेखिन्छन् ।    

कविहरू मसानघाट तिर लम्की रहेछन् 
कविताको अस्तु खोज्न 
मलामीहरू मुर्दा बोक्दा बोक्दा हैरान छन 
उ, त्यो जुलुस उनीहरूकै त हो 
कसरी लाम लागेका छन् 
प्रत्येक मुर्दा ओसार्दै चितामा थन्क्याउन । 

  सुन्दरहरैँचा–०६, दुलारी मोरङ