खुलेन आकाश
फलेन फल
कोइली गाउँन छोडी
हरायो वसन्त
जून घाम उदास देखिए
आकाश खुले पछि ।
उनी र म एउटै डुंगामा सवार थियौं
उनी दाहिने म देब्रे थिए
हाम्रो तिलस्मी संयोगको
माझीहरू साक्षी थिए
जब डुंगा किनार लाग्यो
म उत्तर हानिएँ
उनी दक्षिण हानिइन्
आँखाहरू बोली रहे
मुटुको धड्कन बढी रह्यो ।
गन्तव्य आ–आफ्नै थियो
उनी म तिर हेर्थिन्
म उनी तिर हेर्थे
दूरौ दूर सम्मको हाम्रो हिँडाइ
कुइनेटोले छेके पछि
म सुस्ताएँ
उनी पनि सुस्ताइन सायद
कुइनेटोको फेदमा बसी ।
मिलन नहुँदै
बिछोडिएका हामी
प्रेमाङकुर हुनै नपाई
तुषारोले कक्रिएको बुकी फूल जस्तै
कठाङ्ग्रिएर
अल्पायुमै मृत घोषित भए पछि
समयले शङ्ख फुक्छ
म निर्निमेष टोलाउँछु
मलाई कालो बादलले छोप्छ
म विपरीत दिशामा गतिहीन हुन्छु ।
म भुल्ने छु उनीसँगको सामित्यता
भुल्ने छु म डुंगा यात्रा
फरक होला उनको र मेरो जीवन कथा
फरक होला जीवन शैली
उनी ओरालो झर्छिन्
म उकालो चढ्छु
उनी हाँसेर बाँच्छिन्
म रोएर बाँच्छु ।
उनीसँग जीवनको परिभाषा होला या नहोला
म जीवनको परिभाषा खोज्छु
उनी संघर्षबाट भाग्लिन् या नभाग्लिन्
म जीवनलाई संघर्षको मैदान ठान्छु ।
मलाई फूल मन पर्छ
म फूलकै कविता लेख्छु
मलाई जून मन पर्छ
म जूनकै गीत गाउँछु
अप्राप्य वस्तुको खोजी नगरेकै राम्रो
व्यर्थै क्लान्त बन्छ मन
म सपनाको खेती गर्दिन
विपना सबै गुमाएर ।
सुन्दरहरैंचा –६, दुलारी, मोरङ
